Het Oloid project

Tijdens mijn opleiding kunstzinnige therapie maakte ik bij het boetseren kennis met de oloid, een meetkundige vorm die prettig is om vast te houden en om naar te kijken. Het is ook een intrigerende vorm, zeker als je je er wat meer in gaat verdiepen.
Deze vorm is uitgevonden door een wiskundige en kunstenaar Paul Schatz in 1929. De vorm maakt (als hij correct is) een meanderende, tuimelende beweging waarbij het gehele oppervlak van de vorm in contact komt met de ondergrond.
In deze animatie is goed te zien hoe de oloid is opgebouwd en hoe de beweging er uitziet.
In dit filmpje (als je echt geïnteresseerd bent zijn er meerdere delen) kun je o.a. zien hoe Schatz tot zijn ontdekking kwam.

De vorm is niet alleen mooi, maar leent zich ook voor  diverse toepassingen zoals je in de filmpjes kunt zien.
Dat is mooi maar voor mij is met name de uiterlijke vorm hetgeen waar ik me mee bezig houd.
Dus eerst op onderzoek, mijn oude oloides zijn op zich mooie vormen maar niet geometrisch correct, dus, hoe zit die vorm nu eigenlijk precies in elkaar…
Onderstaande plaatjes maken (in ieder geval voor mij) de vorm heel helder.

Deze oloides, de oranje in seleniet en de blauwgrijze in fruitserpentijn, zijn met het nieuw verworven inzicht behoorlijk goed gelukt.

En dan de volgende stap, een grote oloid maken

en dan als het lukt….deze openwerken, hieronder een paar inspiratiebronnen.

De kleine fruitserpentijn is als eerste gebruikt om open te werken. Zie hier het resultaat van dit experiment.
Hoezo experiment? Het viel niet mee om vanuit een beperkt aantal foto’s, en dus aanzichten, te bepalen hoe het gat geboord moest worden.
Maar, het is gelukt. Blij mee!    Deze oloid is ca 10 cm groot.

Nu weer verder met zijn grote broer. Deze is ongeveer 30 cm.

…en inmiddels opengewerkt en op een sokkeltje gezet. Gek hoe het dan ineens geen oloid meer is…